Page 612

چسان بخواب توان دید ماه روی ترا قدم خمیده زغم همچو قامت چنگست دلم بسان دهان تو در برم تنگست پیش عارض زیبات لاله بیرنگست ز غنچه زنگ پریدن چو بخند آهنگست اگر نسیم بگلشن رسانده بوی ترا چو در چمن قد سردت ز جای برخیزد ز شرم سر دروان همچو بید میلرزد ز بسکه حلقه زلف تو مشک می بیزد زدیده جای نگه مشک سوده میریزد چو بنیم آن خم زلفین مشکبوی ترا چو چشم رحم بما بجانب خس چوخار تا بتوانی بگیر دامن کس زناله تا نکنم سینه چاک همچو جرس چو رفت دل ز نظر اشک رفتم از پس فغان که برد زکف ساغر و سبوی ترا ز بهر کار فرو بسته جهان طرزی زدیده اشک بیفشان بهر زمان طرزی سرشک سرخ چه ریزی زدیده گان طرزی بپیش مرد مک چشم مردمان طرزی بیا و داد ده چشم نو آبروی ترا مخمس ز فکر لعل میگون تو شد جان تن مینا ملی از باده رنگین فیشود پیراهن مینا دلم از ضعف گوید این سخن در شین مینا عصائی تا نباشد در کخم از گردن مینا چو سایه بر نمیخیزم زجا از دامن مینا بیاد آن بت کافر بخود ز نار میبالم بسان غنچه پیش عارضش گلزار میبالم ز ناز چشم سیاهش کیهان از ار میبالم دلم بس نازک فرآن سنگدل کهسار میبال سلامت سخت میلرزد در نجا بر تن مینا بشک مژده ارم چو با دام از خدنگ غم خمیده قامتی دارم بیا در الف حم درجم