Page 600

۵۸۵ بدشت کرب و بلا چون شهید صاحب دین مرا بال علی دشمنی چرخ بعین شد برنج سپهر برا نکرد سپید روی زمین ز رنگ خون شفق سرخ جیب چرخ برین شد حسین کشته چو از تیغ ظلم شمر لعین شد زمین بلرزه در آمد سپهر خم گردید ز غصه پیرہن ماہ آفتاب درید ملک بسمه در افتاد نعره در شش کشید خلیل در آدم و حوا ز غم بخاک طپید حسین کشته چو از تیغ ظلم شمر لعین شد مید استلم این بار گشت طاقت چرخ دوید موزه سر اسکے ز غرہ بسلخ بهم جبش جهان گشت زهد شمر دریغ کشید ندوه وحوش و طیور و مور و ملخ حسین کشته چو از تیغ ظلم شمر لعین شد گرفت غصه رخ آفتاب گشت سیاه کشید حلقه ماتم ز هاله عارض ماہ چو مرد یک بنظر شب و گشت روز نگاه خیال شود و نما شد برون ز طبع کیا حسین کشته چو از تیغ ظلم شمر لعین شد نشست غنچه بخون تا مگر بصورت کل زبیخ کند دو گیسوی خویش را سنبل بجای موج رود رود خون ز ساحل و پل بجای خنده لب شیشه میزند قلقل حسین کشته چو از تیغ ظلم شمر لعین شد صدای ماتمیان چون بکو شہ ماہ رسید میان خون شفق ما قد خمیدہ طپید ز هول رنگ ز رخسار آفتاب پرید فلک بتیغ سحر سینه تا بناف درید حسین کشته چو از تیغ ظلم شمر لعین شد طپید بر آتش سیارہ سپهر سپند گرفت مشتری جامه و سحاک فکند صدای نوحه ناهید شد ز چرخ بلند فگندہ کا کشان در گلوی چرخ کمند حسین کشته چو از تیغ ظلم شمر لعین شد