Page 581

۵۶۶ رباعی سیب است که از شاخ نمود استگال یا آتش طور شعله زد بهرنمال می دانی که ز زیر برقع سبز نمود سیب رخ نگار یا غنچه ولال رباعی بر عارض تو زلف چو بر گل سنبل بر روی تو زنگ پس چو در سازمل در چشم تو ناز همچو مستی بشراب در لعل تو خنده چون نباتش بقفل رباعی ما باده ز خوناب جگر مینوشیم ور فصل بد خلق نظر میپوشیم در بزم حریفان سخن فهم مدام در گوشه نشسته و همه تن گوشیم رباعی رفتم چو بطوف مرقد پاک رسولص آیات صفا بر دل من کرد نزول آثار محبت جمالش چون جان در رگ رگ مغز جان من کرد طول رباعی تا عشق تو در دلم ننهاد است قدم نه واقف هستم نه دانای عدم در راه فنا بشوق دیدار رخت هر دو دو قدم پیش گذارم ز عدم رباعی ساقی بلب زخم دل ار روی کرم از چشمه چشم شیشه نه مرهم میناچه بگوش جام گفتا دوش کز خنده لب جام بیابد بر سم رباعی در سینه دلی بسان صهبا دارم در دیده سرشک بسان مینا دارم چون شیشه بخون تپید نم ساغر وار بوس لب تو ز بس تمنا دارم بازآ