Page 582

۵۴۷ رباعی بازم که ز هجران رخت میمیرم در شوق تو همچو شمع در میگیرم افسوس که بگذار چون آئیات تا شیر نرد آه بی تاثیرم رباعی شب بهر تو زبشکه دیدم آه زدم بر قافله صبح سحر راه زدم صد تاب شکن چو زلف بر خوددم تا حلقه چو هاله بر سر ماه زدم رباعی دیشب زکفش شراب گلرنگ زدم بس سنگ شیشه بر سنگ زدم امروز ز شور بدمستی و دوش پای سرتاج و تخت اورنگ زدم رباعی در عشق تو بسکه دیده پر خون کردم چون غنچه بگلشن عذار کلگون کردم ر سینه صد پاره بخم پرور خود جز عشق تو هر چه بود بیرون کردم رباعی یا رب برسان مرا به پیش یارم کز دوری یار خویش در آزارم اندوه و یار بود و آمد غم یار زین بار هزار بار افزون شد بارم رباعی محراب دو ابروی بلندت خوانم در گردن عاشقان کمندت خوانم کنج سر سینه ای دلم هست که سر بر خاک ره سم سمندت مالم رباعی ای جان بدر زلف مشکسای تو هم وی دلبر من بخاکپای تو قسم گرفت تو غنچه دل پر گره است جانا بعذار دلگشای تو قسم