Page 577

۵۶۲ رباعی از بسکه شدم بدام عشق تو اسیر شمشیر ز چنگ تو جدا خواهد شد جز مدح تو یکحرف نباید بقلم گر شیر برون شود ز لفظ شمشیر رباعی ای از تو بنای هستیم زیر و زبر در کوی تو از بس سرو جان افتاد ناکی بدلم زنی ز نوک مژگان خنجر جان بر سر جان فتاده سر بر سر سر رباعی از بهر تماشای تو ای لاله عذار زان دیده من بنظر می نگذارد چون آئینه شد بحیرتم دیده دو چار تا دیده من بدیدنت گردد چار رباعی دیدم بچمن شگوفه در دست بهار بلبل باشار ه گفت کای طره ی مست یک گل بمیان پنج غنچه بکنار گلهای معانی بسرش ریز نثار رباعی رنگینی گلشن است مضمون بهار نی نی که سجلۂ چمن دایۂ ابر شد باغ ز روی غنچه مفتون بهار بسته کف گل خضاب از خون بهار رباعی خندید چمن ز ناز بر روی بهار این پنجه غنچه هاست بر چهرۀ گل گل تحفه ارژنگ گرفته بکنار یا دست نگارین بود در وی بهار رباعی ای چشم تو در ربودن جان کرم انگیز باز آی که هست که در فراق تو مرا مژگان تو خونریزتر از صد چنگیز هر دم خسرو هر زمان رستم تیز روز