Page 571

۵۵۶ رباعی از راحت و محنت اندرین دهر سپنج گر عارف عاقلی مشو شاد و مرنج زیرا که درین زمانه پر غم و رنج بی مار گزیده کی بدست افتد گنج رباعی ای عشق تو کرده عقل در صبرم تاراج روی تو گرفته از مه چارده باج بی یاد تو طرازی نخورد آب چو نیشکر بی مانتخوری تو سینه کبک دوراج رباعی ای چیده گل امید از گلشن صبح برخیز در بچین خوشه از خرمن صبح نومید مشو که ما از شب قدر است باشد شب تیره دایم آبستن صبح رباعی گفتی که ره تو به وسیع است فراخ زین مژده چو مرغ صبحم شاخ بشاخ چون عفو تو ضامن گناهم باشد پس من بکنم چرا تبسم گستاخ رباعی بر خاک مدینه هر که روی سایم گر جبهه او شمر شود میشاید از شوق مدینه هر که از خویش رود با قافله فیض روان می آید رباعی با یاد تو هر کسی که دمساز شود با یار و عزیز خویش ناساز شود هر کس که ببال شوق سوی تو پرد گر خود مگس و پشه بود باز شود رباعی چون ذکر ترا شب دل آغاز کند با باد سحر مرغ قدس پرواز کند هر عقده غنچه را چو گل وقت سحر دانسته و آهسته بلب باز کند باعثی