Page 57

از اشك چشم منو محيط است بكو ام برآب ميپيچ رود سطر آه ما چون شيشه خون زبا نفس ميكنيم از خون پر است چون رگ ياقوت آه ما كر طرز جلوه تو چنين هوش ميبرد ايستد زور چون شرر تار نگاه ما از بس زجلوه تو كران شد نظار ام دارد صدای ماندن پاي نگاه ما از جوش رشك دامن حشر چو غنچه شد چندان پريد رنك زروی كناه ما بر فخر پر تاج شهان ناز ميكند از عجز ما شكست پر خود كلاه ما از شرم فيض سير خيابان كوي او ريزد صفاي نور چو شبنم زماه ما گمراه چون شويم ازين شاهراه عام كافروخت شمع شرع پيمبر براه ما در سينه تخم مهر بتان بسكه كاشتيم آورده بار مهر كيا ه هر كيا ه ما بر چشم هر سر رنگ تو ديديم يك شي ريزد چو گرد سرمه زمركان نكاه ما غافل مشو چو مردمك از تيره روريم ريزد صفا نور زرور سياه ما طرزي كل كلاب بدستش عوض ديم ريزد كسي كه خار زحسرت براه ما بطرز بيدل بسكه چون شعله بر افگر دود انديشه ما ميشود باد شرر در بغل شيشه ما بسكه در بيشه دل تخم الم كاشت ام پر زخون چون رگ ياقوت بود ريشه ما صفت كوهكني كز هنر فرهاد است جان شيرينهاست بخجا سنگت پيش ما پيش آتش نفسان كوه طرف چون كرد بيستون آب شود از شرر تيشه ما من كجا و هوس مستي سرشار كجا كه نهان در بغل سنگ بود شيشه ما سينه من نئي نيستان شده است زخم دل چشمك شير است درين بيشه ما در خيال لب ميكنون دو چشم است باده جوشيده چوخون در بغل شيشه ما برق فكرم شده از بسكه بياد تو رسا از فلك ميگذرد تيزي انديشه ما وبي