Page 56

بکودلیریم همچون غنچه در بستان دهر بر دل از یک خنده کل صد ستم داریم ما همعنانم چون شود وحشت که در دشتی جنون از شکست رنگ روی خویش رم داریم ما در سراغ او هستی بسکه وحشت خورده ایم خانه زیر سایه کوه عدم داریم ما یک سلیما ر چون کردیم ما از ذکر دوست کامد ر بی فرصت این یکدو دم داریم ما وصف خط و نقطه خالش نویسم روز شب تا زبان در کام ماند قلم داریم ما نوک پیکانش ز زخم سینه ام پر خون شد در دل صد پاره خون از بسکه کم داریم ما اندرین محفل ز شیر سوختنها همچو شمع دایم از چشم تر خود جام جم داریم ما ساحل از تر دامنیهایم چو دریا بیطوف بسکه از خشکی بخت خویش نم داریم ما داغ کردی کجروی گفتیم طرزی که باز صد چکیدن شمع سان در هر قدم داریم ما بر روش بیدل هر قدر هستی بمهر ناک شهر داریم ما با ریک عالم تمنا زیر سر داریم ما اندرین محفل ز جوشش خجلت خود همچو شمع گرچه مینوییم اما چشم تر داریم ما آسمان بالا گرفت از بس نمای فخر ما بیضه خورشید رخشان زیر پر داریم ما تا درین کهسار از مارک مزاجی دم زدیم همچو مینا قوت از خون جگر داریم ما ساز کن در پرده ای مطرب بمقام کز کز نوای مخالف کشمکش کر داریم ما دانه از شب نشینیها بریم چون سحر دست امیدی بدامان سحر داریم ما روز صد بار ار به تسلیم سر خود سازیم ما چون قلم بر خط فرمان تو سر داریم ما شد دو نیم ای نور چشم مسکه در چشم ما بسکه ان موی میان را در نظر داریم ما آتش دل عاقبت طرزی کند خاکسترم این سخن از دود اه خود خبر داریم ما بطرز بیدل چشم تو سرمه که از بس براه ما بر دیده سیاه چون ثرو به کت گیاه ما