Page 564

توبه از جرم کنم لیک بت سرکش من کند عفو ز تقصیر تجاوز کرسی گر عبث کز نبود طبع مرنجان از من تا که ایما ن شوی د لکه تجاوز کرسی در پسندت نبود هم ببر حضرت شاه که گریزم ز تو چون تیر تجاوز کرسی ورنه طرزی ز خطا هم بخطا باز امد عفو تقصیر کن ای شیر تجاوز کرسی جواب میان خورشید احمد در کابل گفته مدت کز خان ای ضل نمیدانم که چونی که خوبا نیت تسکین دل خوار یکخطرا چونی زبس بی پرده افتاده است حسن محرم الویت درون پرده جا دارد تو میگویی که چونی بصحرای غم عشقش اگر هشیار یا زار ببازار خرد مندی به عقل است این چونی شب وصلش خیال بوسه کرد در دل بباد آرد بنا گوشش چو سوسن از لطافت میتگلو چونی بمردم وصل سوی او اشارت کردم آری چو نیلم طرف رخسار چوماه تس میکلو چونی زلف تابدار است اینکه سرمیاید بپای او دومار عنبرین است یا که از سردی نگلو چونی نمیدانم چه استغناست برگرد سرت بادم چو بسمل کز بخون غلطم مپرس که چونی نباشد رهبری در کار ما را در سراغ او که بوی کل بگلش بیلانزار میمو چونی چه نسبت با کل روی تو دارد غنچه رنگین بلطف و ناز کی صدره ز برگ کل فز و چونی بوجای غوس اینتی بهیچت کس نمیگیرد تپم گرچون فلاطون مار بسطو ذو رقو چونی بناگاه با حق کوه جان کوه کن گرد ز خجلت تیشه را بر سرش به زانز و نکلو چونی مرد دش بیدل در کراچی گفته بسکه چون شمع روم گرم براه هوسے گرد این قافله خیزد ز غبار نفسے غیر از قافله رفتن زل نیست مرا از و ردن نشنوم لیک صدای جرسی خاطر د شده کان از دو جهان ازادست این جهانست غباری ز آن کم کسی بی نشان جلوه حسن تو در ائینه ها سایه هیچ نقاست ببال مگسی