Page 563

٥٣٨ بر روش بیدل در کراچی گفته دل از برق تجلی مشربی مستح صبا گوے چو گرداب کهر در موج آید ور زند جوے دلم از جلوۂ طرز خرام بی نشان جنتی چوسبحه انار بر هستی خود واکر و ابھوے لب خامش بساحل چون تواند کرد آرامم دل از موج صفا چون بحر از خود میزند جویے چوچنگ از ہر رگمہ آہنگ قانون نواخیزد کہ بر دل میزند مضراب فتان بہا ہویے بچندین جلوہ آئینۂ ظاہر رنگ امکان شد برای چشم بیدروان رخ نجاست بر رویے بسی خون جگر با خورد حسرت آب شد آخر بصد سعی و صفا آویخت خود را برین کوے کف خون جگر سر جوش سر بر روز لبهایم چوساغر با بخاطر میرسانم لعل خابوے ز بس از خود فراموشم بیادم گم فراموشش ببخاطر میرسم بیگاه چون حرف در ابهویے کو یا ہم بقسم تفاتی کرده حسن او که می آرد بسر گوشی خط و کاکل سرو کویے دلم از بار هستی سر کرانی میکند طرز باغوش سبکساری بید ر دم بگردویے در جواب غزل ہندی در کابل گفته برودل زلف کرہ گیر خدا کرے گشت دیوانه بزنجیر خدا کرے غمزہ چشم کمان دار تو از بشردنا کرده دل را هدف تیر خدا کرے پیش چشمت دل غمزده ام پیچ پر شد شکار دہن شیر خدا کرے تاکہ پر خون نشود نوک دم شمشیرت کشت خون بارہ شمشیر خدا کرے تا کرالالہ صفت باز بخون غوطه دہی امدی دست بشمشیر خدا کرے ای غزالان خطائی او بیھا مکنید تیغ شاہم زده بر شیر خدا کرے پادشاهی که زلشگر کش روم و فرنگ ہت چون شیر و نخجیر خدا کرے پیش تصویر تو آئینه پرستان فرنگ شده چون کرده تصویر خدا کرے مردی نیست که بر قلب ضعیفان تازد انکه زد شیر بشیر خدا کرے