Page 55

بستام تا دل بکفر حلقه گیسوی او طعنه بر تسبیح دارد رشته زنار ما تا خیال حسن او طرزی بیاد آورده ایم صد چمن گل میزند جوشش ازین پرکار ما جواب کلیم روز صد بار اگر تیغ کشی بر سر ما چون قسم بر خط فرمان تو باشد سرما استخوانم نمکی سر صفت خاک شود کر غباری بنشیند بتن لاغر ما در گلستان جهانم ز پی جام پرس لاله سانست پر از خون جگر ساغر ما چشم رحمی نرسد دیده خونبار مرا که پر از لاله و گل کرد همه بستر ما سست بنیادی ما بین که ز پای آبله اگر از بال هما سایه فتد بر سر ما دلبرم دل ببرم برده از ان میگویم دل بر ما نبود تا نبود دلبر ما زاهدان مجر دسته زلف کجش سخت زنار بدوش است بت کافر ما با شوخی ننهی بر خاکم طرزی اخگری هست نهان در دل خاکستر ما بر روش بیدل جوش فغان میکند هر نمۀ اشگ ما رشتۀ شوق که شد تار رگ چنگ ما از هوس آن دهن بیکه گره گشت دل غنچه گریبان درد پیش دل تنگ ما مست و خرابم مدام از می اشک دو چشم نشئه خماری نداشت در می بیرنگ ما جام سراپادیده شورز انتظا شیشه کشا بد بغل از هوس سنگ ما شانه صفت تاختم جمع نگردد بهم زلف پریشان او گر بکشد چنگ ما بسی که بدشت جنون حشت ما در رم است ابله رهیبر شد در قدم لنگ ما طرزی ازین بس حیا گلشن شرم کیم تانو بنظاره میکنی می شکند رنگ ما بر طبق بیدل آه بیجائی چو زلف خم بخم داریم ما از پریشان حالی دوران چه غم داریم ما سیم داریم ما