Page 559

۵۴۴ در گلستان ببو که بنماید کل خود روی رو وصف روی کلرخان با بلبل خوشگوی کو فصل کل چون عزم می خوردن کنی با کلرخان در چمن جائی که جوئی برکنار جوی ہو غنچه دل میشود خندان چو کل از روی ناز در شام آید سحر چون از کل خوشبوی بو در چمن خواهی که از آزادگان باشی چو سرو جای زیر سایه آن قامت دلجوی جو از خطا بکشو دار زلف کر کیرش صبا شد زبوی مشک ماثل چون شگوی کو تا که جیحون سر شکم رفت در سیلاب غم دجله اشکم نباشد کمت از آموی مو پیش چشم مردمان اهل علینش مارنیا سینه ش گلشن نماید همچو نی بردی رو جواب کمال در قندهار گفته ای رخت مظهر انوار خدا ی برقع از رو بکشا صورت لطفی نما دهنت نکته سربسته اسرار خداست سخن بهر خدا نکته سربسته کشا در غم عشق رخت طشت من افتاد نام با تو ایمه که نشان داد که بنام بر آ بچمن تا که سهمان آمدی ای سرد سہی سرو چون سایه بسر پیش تو افتاد زیا پیش خم غنچه دهنش برندی میکن مصطفا خانه عشق از در میخانه در آ تا چو ساغر بنهم لب بلب و جان بدهم نمشب بهر روشن در شب بالین کنم بدل و دیده و جانست ترا جای عزیز تو چو جانی و ترا جای بود در همه جا آمدی باز بسیر کل و کابل امروز بلبل آسا بسر مرغکلوری بسرا رو بروس بیدل در کراچی گفته بان کل شبنم دارد خیال بستن دا که رنگ پستی می آورد از بوسه بگل ز تصویر خیال کرس مست خود کا نکه در دیده ام بالد بخود چون مغز بادا خیال آن بهار ناز می اید درین گلشن چوبوی کل توان رفتن باستقبال کا دل از طرز لراحت صد قیامت شور انگیزد اکر در کام جان ریز د نمک پرورده دشنا بیموز