Page 558

۵۴۳ بر روش بیدل در کراچی گفته میخرامی چوگل از ناز بوقت سحر کاش یابی ز دل سوخته جانان خبر بر بناگوش صفا پرور او اشک گهر دانه شبنم نازست بوقت سحر انکه محوست دلم در اثر پرتو او از گل و رنگ درین باغ ندیدم اثر چند چون شعله گدا رو خس او بام تنی بال پرواز کشاسوی عدم چون شرر همچو گرداب ز خود گوهر نایاب طلب مطلب کوهر مقصود ز سرماغ دگر مهلک برد با و حلقه صفت باش مقیم با د هم نیست چنین کوچه و دی در بدر دید چون غفلت سرگرمی یاران جفاان چنگی زد بجریبان ببدرید و شرر با همه عالم اضداد بهم متفقند دست و دامان و شکرون پشت شکر طرزی متقاع فرج دست کلید بصر است از شکر داری دل روز بلا جو جگر بر طرز بیدل در کراچی کفته زخم گنجان از نو د بیا و شومی ناز که از گرد شکست دل رسد در گوشم اواز بیائی بخودی از کوی مستان در افتادم شکست جام فریاد نی تک شیشه اواز ز فیض عشق نا پرودام از بخودی بوئی برنگ بوی کل بر روی کلشن میکنم ناز ز طرز روماغی باده در عشرت زند سازم ولی از درد افسرون ناله بند د برک ساز بدل گرد در فت نفس از روی اکاهی طپید نهای دل هم طبو دانند پرواز ببزم عشق با بخودی دم خورده میکشم اگر از خود روم آهی کن در گوشم اواز چه حاجت انکه طفل اشک گوید درد بر دو برای راز دل برداشتم از چشم غماز بقصد قتل من بیاب ناز جلوه می اید نگاه غمزه اندازی ادای عشوه پرداز گریبان مراچون غنچه رنگین میکند طرز بوی دامن پرور کرده طفل اشک پرواز از طبع خود در قندهار گفته