Page 499

۴۸۴ زکام امید پيمای عالم کام بردارم که ماکام امید از لعل آن خودکام میگیرم ندانم نامداران چین نمیر دزیر نام خود که من همچون نگین جان میکنم تا نام میگیرم ندارد حاجت جام و صراحی بزم ماطرز پردطادرس نامم از پر خود جام میگیرم بر طرز بیدل در کراچی گفته بشکه تابد موج فکر نارسائی پیکرم در پس زانو بخود پیچد سرا پا کوهرم تاخیال چشم میگوش بز م جلوه کرد جنبش بال پریا دست موج ساغرم کرنه واری جیب هستی خود کل کنم چون شره برخویش از صد جاگریبان میهم کویز مدنهای پروار نفس وحشت کند چون سحر از مستی موجو م خود آن سوبرم خانه آئینها از بسکه لبریز صفاست در درون خانه ام چون عکس بیرون درم از شرار اشتن دل همچو شمع بزم یار شعله آتش نماید دسته گل بر سرم اخگر داغ درون از آتش بیتابی است کستردسنجاب خاکستر بروی بسترم بر جهان بی نشان آغوش کشانیم زما چون نفس گریکدمی از نیستی خود بکندرم سکه از انداز وحشت بال پر دارم در ساسات از طپیدن مرغ دل پرواز بندد دربرم در چمن از شوخی انداز ناز جلوه اش چون کل از بیطاقتی پیش گریبان سیدزم در خیال غنچه و بهای بهار ناز او تا چوشبنم باد هستی میکند از خود ترم آب را کر کوهر یکدانه میسازد صدف لفظ را مضمون تراشد طبع معنی پرورم طرزی از افسون بیرنگی بنرنگش هوس هر زمان صد آسیا بمی نمک کرد د بسرام از طبع خود فرموده شور بحر عشق او چون در دل تنگ افکنم من که ماند حباب از ضعف بر خودبشکم از دلم ربب نفس تا گرد طوفان میکند کبله از موج و تار موج رگها بر تنم سکه در گردانم با یادرخش از شخص حیف از زبانه آینه عکس خود دندان سنگیم النسیم گرادی