Page 496

اگر بخاک قدمت دسترس من باشد خاک نعلین ترا بر سر افسر دارم رو که در بزم وصال تو چواینه زشوق روی با روی تو تا صبح برابر دارم گر بسوزم که نسازد دل سنگت چکنم بگو گویم که زاتش همه بستر دارم گرچه از ما بدل نازک تو صد گله است من ز دست تو زیک مو گله کمتر دارم جای پیمانه و مینا و صراحی و سبو در بغل پیش تو عناب و دفتر دارم گر خرامان گذری بر سرم از راه وفا خاک بادا بسرم گر زرهت بردارم در دلستان غم عشق تو از در سگال وصف رخسار و خط و خال تو از بر دارم میخکد در قلم جای سخن آبحیات بسکه از وصف لب او سخن تر دارم یار سیه رویا بر سر ز نار زدم چکنم رشته الفت ببو کافر دارم پیش پیشا نم اگر سجده کن جیب مرا بیخو دستت خرامم سر ساغر دارم نو بهار که طرازی بگل از نورود گریه و دل زبرم کی زتو دل در دارم به طرز بیدل در کابل گفته ز بس چون موی چشمی با تو اینها ربط دایم ندارم انقدر طاقت که نام ناله بردارم از یز رنگ شرمیش میپرسی از هر گوشه نشین که هردم چون شرر بیم تپش از کنده دارم این گم قرست ها چون شرار خود میسوزم که من ز اغاز خود انجام در مد نظر دارم چو خود فروشی کرده ام با کم زنی سودا بسان قطره در بند گره نقد گهر دارم بسان کوه تا بار گرانجانی کشم اسان بپا استاد واز نگین دامن بمکر دارم ز پہلوی دل پر درد چون نور صفا جو شد بناخن میتراشم بیضه دفتر سحر دارم ز بس اینه سان در برم وصلش محو دیدارم ز حیرانی نمیخواهم ز دوش دیده بردارم درین صحرای معدومی چو پرواز پر عنقا بهستی بچمان نیستی در زیر پر دارم ز بس از خود گذشتم کم رفتارم در ستی ز صد جا میخا چون شمع گر یککام بردارم