Page 489

آنچه بیدل طرزی افغان مکر ارادب از لبش حرفی شنیدم کاینقدر جوش زدم بطرز بیدل در کابل گفته زبیتابی بعد ازان گوهر نایاب میگردم که نامش هرکه میگیرد من از خواب میگردم بجستجوی آن دردانه دریای بیری بگر دو خویشتن چون حلقه گرداب میگردم بجنبک او مدانم چشم لیک اینقدر دانم که کاهی تار کاهی ناله که مضراب میگردم بگلزار و فااز گریه منع من مکن همدم نهال تخم و از اشک خود سیراب میگردم در اقلیم تمنای کلیهای دیدارش کشان کر گل کنم یک تو عتاب میگردم بامن گفتیم سر جوش زن دور باده کش که در طبع حریفان جابن شراب آب میگردم بجز زندگی از اضطراب جان چه میر بکام واهی دل ز سر نقاب میگردم رقم کر کوس مستی بر سپهر از روی او بوضع وز کی خورشید عالمتاب میگردم غرور سرکشیها در رم از وضع ادب دارد بیانم روشن کر خم شوم محراب میگردم زخواب غفلتم بیدار کرد این صرع بیدل بخشم هر که رو در ابر ساز بخواب میگردم بصحرای جنون آباد چین طرزی اس سر کره کر میخو زم چون ناقه شبکتاب میگردم بطرز بیدل در کابل گفته رفتم ازینکه بیاد تو فراموش خودم جوای تو چوکل دست در آغوش خودم بخیال قدوبالای تو ای آفت هوش همچو محراب تهی مانده آغوش خودم سورش صور قیامت نکند بیدارم من که از صبح نفس پنبه کش گوش خودم اینقدر بیخودم از باده یکرنگی شوق که نویدستی و من سروش و پادوش خودم میخرد بحر چریک قطره آبم کنار موجم و دست خمش وسعت اغوش خودم نیست چون بوالهوسان مستیم از ساغرد مست ازان چشم تو از باده جوش خردام ناشنیدم سخنی چون گهر از لعل لبت چون کهر حلقه بکوش صدف کوش خودم