Page image — the source of record
Machine transcription
به پیش چشم آن بیمار کشم خال دل گویم چو دیدم آن صف مژگان بجان خویش میلزام
مرا ذوق فغان بس بلب ناخن زند طراز نیستان شد وجودم تا بکی و یک ناله بالیدم
در حق ماهروئی در کابل کشته
بمستی چشم مستی دیده بودم که چون مینا بسر غلطیده بودم
بگوشم دوش حرف غنچه اش گفت که چون گل تا سحر خندیده بودم
بیکدیدن دل و دین دادم از کف دمت هستم نادیده بودم
بخویت دیده دل فهمیده دادم غلط کردم بخب فهمیده بودم
خیالش بود با من دوش در پش که در بالین حسنین بالیده بودم
بسر از ناله ام مالید صندل بلس در در گهش نالیده بودم
نویدم داد ز پر لب دهانش و گرنه کام ازو ببریده بودم
تنم چون شده حواله گردید ز بس پر گردا و گردیده بودم
ز خصوم جایئ کل کرده سنبل ز بس بر طره ات پیچیده بودم
سرافرازد در پیچ عشقت ب علی را که من پروریده بودم
بگفتا از تو رنجیدم طرزی من این با بخت خود سنجیده بودم
بر طرز خواجه حافظ در قندهار گفته
من نه اکنون بخم زلف تو دل بنهادم که بدام سر زلفت زازل افتادم
دل و دین کرد و داع من بیدل روز که دل اندر خم کیسوی تو کافر دادم
تا شدم واله خد و قد و زلف سهت از تماشای گل و سرو سمنبر و آزادم
کر چو بلبل خورم از خار دو صد نیش رواست که چرا دل بگل روی توار کف دادم
بعد ازین منت جلاد اجل را نکشم که بود غمزه خونریز بتان جلادم
هر قدر سیر کل و لاله و شمشاد کنم لذت کج نفسی می ندهد در یادم
بپای
Roughly two thirds of characters agree with a modern printed edition of the same text. Much of the disagreement is editorial, not misreading. Treat the transcription as a finding aid and read the page image before quoting. How this was measured.