Page 486

پای در گلم ای عشرت ازین بس بگذار که بیاد خم دلدار عجب دلشادم ماندم بسته دامش طرا ز من بگزشت طرزی از خاطر صیاد مگر افتادم بر روش بیدل در کابل گفته انقدر در پی او از همه سو گردیدم که نه خود رقم و اخر همه او گردیدم دوستن در کش باز تو زبس محو شدم رنگ گل بودم واز ناز چوبو گردیدم بجز هم هیچ دگرهیچ ندیدم بمیان پیش آن موی میان کرچه بمو گردیدم نالدا م همچو قلم گوشه دار شور صدا من که در سر به فرود تا بکلو گردیدم هیچ سروی قدت راست ندیدم همچون کرچه چون آب بسروی نکو گردیدم میکشم بسره دوش رساند در بزم تا که جا مانده تراز جام وسبو گردیدم نیست کس واقف تصویر چو کلک نقاش من بنقش تو از ان بوی ببو گردیدم خاکساری درش آب رخم کرد زیاس من چخان خاک برا بتم که وضو گردیدم فارغ از شور و شر موج خطر ساخت مرا تا چو کوهر همه در خویش فرو گردیدم طرزی با در بدری جمع چو بیدل باشم جمع در جیب خودم گر همه سو گردیدم جواب محمد امین جان عندلیب تخلص گفته میپرسی ای همدم از قس شرار بود نابودم که تا گوی عدم محوست رنگ شعله دودم بیک قطره بحر عمان میشوم از شرم محجوبی متقابل گر شود دریا بچشم گریه آلودم من که بدایم دویم قدم خوانم عدم دانم نعالم بود نی آدم در ان وادی که من بودم فر ازندگی بر بیقرار بهات فهمیدم دمی چندی طپیدم عاقبت چون شعله آسودم تعارف به پستی همجو یکجا بستی دارد چو شعر رفته ام نرد یه شماری همان تار و دم نشان آوری عمر اہل دولت هم گذشت اخر بزیر بار کو هر من همان چون رشته فرسودم هر جائی بونی جلوها دارم ز بیبرگی بچشم دوستان نورم بطبع دشمنان دورم