Page 484

تا که در آب بخ خود خط چون گہر زدم سر دوش از پیمانه سر سار وحدت کشته ام انقدر از شوق دیدارت بحیرت سوختم قفل مینای عشرت شورش درد سر است میرغم از سردخوستیها سنگ مینای چرخ عالمی حکم روانم را بگردن میکشد دیده ام در بیابان امواج خشکی میزند جسمان افتادم در دیار ما و من روح سیبالیه بکو دانگواری نفس العین بند بندم چون نیستان یکسرا با نفست ای نفس دل چه مضمون سطر اه خواہی یک سطر این گلشن بخون بلبلان گلزار بون خاطر طرزی شد از این شعر بیدل در کتاب از ہجوم موج عزت پا بجنگ نز زدم هر دو عالم را چو ساغر با بیکدیگر زدم کز غبار اسینه را در دیده خاکستر زدم چون لب جام از خموشیها بکوش کر زدم در بهار گریه تا از چشم تر ساغر زدم تا که چون تیغ دوسر از پهلوی لاغر زدم دامن مژگان حیرت تا بشخص تر زدم تا بہستی خویش را از ذره کمتر زدم خاک در چشم عرض از پاکی جو ہر زدم اثر این خاشاک را از ناله اتش در زدم خامه ات سر کن که من این صفحه را سطر زدم من هم از خون شره مهری برین محضر زدم بسکہ از اوراق معنی آب مظلم تر زدم بر طبق بیدل در قندهار گفته سرزلف سیاه عقربت از خواب بیدار زبان خامه بالبهای خاموش این سخن گوید غبار ناله من سد مه ساعتی میکند امشب چو دیدم غنچه را جمر زنگ بویخبری نمیباشد بدان سنگین دلیها کوه هم نالد بحال من برم وصل او اینه سان از هوش بیستام کر می کند دل سپید م چون کاه بر بادم چو سر از خواب بر کردم بخود چون مار پیچیدم که کل را فرصت یک خنده کردن نیت فهمیدم که از بس رخیم سر مه سای یار در دیدم از ین گلزار چون با دام من ہم چشم پوشیدم ز ہجر آن نگار سنگدل از بسکه نالیدم ز بهر دیدن رویش سر ا پا دیده کردیدم بیاد آن سر ا پا ناز خود از بسکه کاهیدم