Page 482

دل دیوانه را در حلقه زلفت رها کردم بدست خویش دل را بسته دام بلا کردم نگاه حسرت من از مردم چشمم می‌آید که من در دیده زاول سر ره بر مجلا کردم اگر زلف تر امشک خطا خواندم مکن عیبم پریشانم ندانستم غلط گفتم خطا کردم زبهوشن بخودی از کوی او بار دگر رفتم بدست خویش هنگامۀ هجران بپا کردم بحیرت مانده‌ام تا کاکلش را بکه بسپارم که یکدل داشتم او را بزلفش مبتلا کردم زنگین آن تغافل چشم دانازم که لبها را بدشنامم زهم بکشود هر چندش دعا کردم زخویش اشنا بیگانه میگردم از انروز که دل را با توای بیگانه خومن آشنا کردم بامیدی که روزی بخت لعلش بسده طرزی سر خود درش راه مقدم باد صبا کردم از طبع خود در قندهار گفته زکوی آن پری پیکر چو آهنگ سفر کردم بجای اشک لخت دل زچشم تر بدر کردم بزم الفت ما رو نیاز آن کمان ابرو دل و جان را به پیش تیر مژگانش سپر کردم جهانرا کردم از آب سرشک چشم طوفا بیا دروی گلغام تو هر جا گریه سر کردم زخوبان دو عالم چشم را پوشیده میدارم از ان روزی که ای دلبر رخسارت نظر کردم زمرغ روحم دل زغم خدنگ آن کمان ابرو بسان بلبل بیچاره طرزی پر بدر کردم بر طبق بیدل در کراچی گفت چو طوف عارض ای آن نگارین دست و پا کردم گریبان پازخون جبین دامن بر کف خا کردم بتمثال فنا محوم چنان از خویش می‌آئیم چو عکس جلوه ئی آئینه رو بر قفا کردم سراپا یکدهن بر روی گل از ناز میخندم سحر تا یک گره چون گل بباغ غنچه وا کردم ببز اسبای در دکشته تو تیا رخسد که تا دل را بچشم سرمه سایش اشنا کردم گنجیم تبسم شرم صرف شد پیش بناگوشش رحسن شکر خندش جبین کهراز بس حیا کردم نهال عمرمسی بکه اتس در قفا دارد سرا پا در گرفتم تا که بر خود چشم وا کردم