Page 480

۴۶۵ بر روش بیدل در کراچی گفته دیشب چو خیالتس بدال تنگ گرفتم چون غنچه دل خود همه در رنگ گرفتم ز طبع نزاکت اثر خاطر خونین چون شیشه می بر دل خونچنگ گرفتم چون جام کل وغنچه سیما بصبوحی از دست طرب باده گلرنگ گرفتم تا باد و شهرت چو فلاخن فکند دور چون عتش نگین جابدل سنگ گرفتم در بزم طرب پیش لب عارض ساقی در دست صراحی بغل چنگ گرفتم آماد تردد نفس رنگ ہوس ریخت چون آبله پای قندم لنگ گرفتم با ساز شر ظاہر نبود صلح طبیعت اضداد اگر صلح کند جنگ گرفتم من تاب تماشای دو نیرنگ ندارم آئینه سرا پا همه در زنگ گرفتم طرزی چو نقط تنگم افشرده در اغوش از بسکه نفس بر دل خود تنگ گرفتم جواب بیخود در راه کابل گفته یاد ایامی که جا در دامن کل داشتم وز خیالش نالها مانند بلبل داشتم یاد هنگامی که ماند دل از بس جوش شوق در رو زلف چو عنبرش توکل داشتم یاد ان موسیم که بیخود در دل بی تاب خود از پریشانی زلفش تاب سنبل داشتم یاد ان وقتی که پیش مردم از سیلاب غم چشم خود از گریه بیحون دبد با پل داشتم یاد ان روزی که در بزم وصال قرب او خون دل از پر تو لعل لبش مل داشتم یاد آن شب که از آشفتگیهای تا سحر شانه سان در دست خود آن زلف کاکل داشتم یاد ان صبحی که پیش آن گل خندان بیا از بهار داغ دل صد خنده بر کل داشتم یاد ان سالی که بر یاد خم زلف کسی از سپاه آه یک عالم تخیل داشتم یاد آن ساعت که طرزی بی جفاهای کسی صد ستم میدیدم وزان تحمل داشتم به طرز بیدل در قندهار گفته