Page 471

پای عزت بر فراز تاج شاهان می‌نهم بسکه از سوی فنا از بیخودی افتاده‌ام طرزى در باغ تمنای خیال ناز او ما که چون گوهر بموج آبرو غلطیده‌ام ناله خود را بگوش خویش هم نشنیده‌ام هیچ شبنم تا سحر بر برگ گل خوابیده‌ام برطرز بیدل در کراچی گفته چو عکس پرده در صورت خیال توام ز زنگ هستی و گرد عدم جنون دهام بروی چرخ نه بینم گوشه ابرو سجده جبین نیاز میسایم شب سیاهی من روز روشنی دارد خیال هم کند است باز خوب بدم بروی آینه عکس جلوه نازم ز شکر شرم کام دهر شیرین است بغیر عکس آیینه هیچ ننماید بذوق لذت پیغام میروم از خود چو عکس آینه صورت نمای خویش نیم ببین به کم طرزی چو دید بیدل گفت بهار حیرت آئینه جمال توام رمیدن مژۀ وحشت غزال توام دماغ ناز هلال شکسته بال توام سحر کرشمه در دبر هلال توام سواد سایۀ خورشید بی‌زوال توام که رنگ صورت تمثال بی‌مثال توام ظهور روشنی نور خیال توام که برگ بار و بر ریشه نهال توام چسان بخویش رسم محو خیال توام چه آرزو است که مرغ لب وصال توام چه حیرت که آئینه کمال توام عرق فروش گلستان انفعال توام بر طبق بیدل در کابل گفته تا خیال لعل میگون در دل اندیشه‌ام رازها پنهان نماند صاف طبعانرا بدل از سرشک لاله گونهم بیتون از پا فتاد تا دلم شد بی نشین در مرتع سبز فلک میکند آتش کنون جای عرق از ریشه‌ام تیر چو تاریجه از بیرون نماید ریشه‌ام از فغان دل کند در گوش ناخن تیشه‌ام خرمن افلاک باشد دانه جو پیشه‌ام