Page 467

٤٦٤ يافته این نرگس مخمور تو دیدم گر سینه کنم چاک زفریاد چه حاصل تا چشم زغم بستی ما را اثری نیست از حسرت مخموریم اندیشه چه پرسی طرزی هوای چمن یاس اخرست میخانه چکد گر بفشارند بهارم چون خانه نشین سوخته ناله ندارم گویان ز دم سوخته بر برق سوارم بسیار خجل دارم و در رنج خمارم پژمرده و مد غنچه در اغوش بهارم بر طرز بیدل در قندهار گفته از ان دو لعل می آلود تا گیرد کام تا بیدام من ای کبک خوشخرام آئی دل مراز طپش داغ چون سپند کند بسینه سوختگان بخت تیره میبازد زجوش حسرت ما کاسیم چه میپرسی زسقف بام که شقت صحن خانه ما چو جای دیده کشودن در ین چمن نبود شراب خام دلیها نصیب کس نشود ز گفتگوی جواب دلم چه میپرسی بنفشه پیش دو زلف سیاه اوست کنیز گلاب از دهن غنچه میچکد بی می مر است خواهش دشنام طر زیا در دل زانظار بسوز دنگه بدیده جام زانتظار شود سبز دانه ام در دام بموج آنگه زنگین امید بدارم که شمع چهره خود بر فروزد اندشام چو خار کلشکر م مهوم میخله در کام خراب کرده مرا لنگر گردش ایام بچشم بسته تماشا کنیم چون با دام اگر چه سوخته ام هیچ شمع هاشم خام بحرف هیچ مرازان دهن مید پیغام بپیش قامت ازاد اوست سرو غلام در رخت در صدف چون امیدا و بکام از ان لبی که نیاید از و جواب سلام بر روش بیدل در کابل گفته از بد و نیک جهان دون از ان و ارسته ام در گلستان جهان ناوک بیداد چرخ کز دل آزاده بر تیغ فلک چین بسته ام چشم چون بادام نکشایم زبس دلخسته ام نامیدیم