Page 466

محتاج آب ساغر چین جبین نیم در رنگ خال یار بس کرد و امحول طرزی ز هجر گفت چو بیدل سر کشان لب تر بخود چو دامن جام سفالیم موهوم تر بدیده ز نقش خیالیم من شیشه ریزه ام حذر از پایمالیم بر طرز بیدل در تمام براف گفته از اشک نامه که باد ما نوشته ایم با پیر مفروش بامی کشی رواج تغییر شرح سوره نور جمال او افسانهای قصه دور و در از زلف ما خامه خیال رموزات غیب تمثال نقش صورت او را بکلک فکر پر شخص نا امیدی گنجینه دار یاس مضمون غنچه بر مروان رود وفا مضمون سر گذشتم عشق پریجهان دیشب ز روی دفتر آشفته خط زلف از چاک زخم ما که نماید بجمال داغ طرزی براه عشق چو بیدل حاضری با خط موج معنی در یا نوشته ایم پروانه خطابه صهبا نوشته ایم ما بر بیاض دیده بینا نوشته ایم پشت نامه شب یلدا نوشته ایم بر دل بطرز غمز معما نوشته ایم بر صحیفه ای طبع مصفا نوشته ایم از خون دل برات تمنا نوشته ایم در رنگ نقش آینه پانو نوشته ایم تنها نوشته ایم بتیخها نوشته ایم یک خوش سواد نسخه سودا نوشته ایم ما چون قفس بسینه دلها نوشته ایم ما هم برات آبله بر پا نوشته ایم تتبع بیدل در قندهار گفته از بسکه بان خم ده م تیغ تو دارم در مزرع سینه بجا صل سد چاک زین بعد بس قطع ره عشق تو سازم چون گرمی در برم آرام ندارد هر سبزه پر از خون دمد از خاک مزارم گر تخم خیال تو بکارم بچکارم چون شمع ز هر اشک بپا آمله دارم هر چند از و پر بود آغوش و کنارم