Page 465

موی کمرت عقده سربسته میان بود با ناخن اندیشه من این عقده گشودم با هیچ نظر درکش ز یاران نظرانه چون حلقه کمر را ز میان زود ربودم هر چند که چون آتش طورم تبکی تو در چشم عدو لیک پر از مار چودودم در شور و شکفتن دلراد سکندر من صبح نگه بودم همه را قصه شنودم دهقان غرودی زسرتخم مدام کت سر تخم درین مزرعه گشتم بدرودم از خوبی گلشن بمیان هیچ بجا نیست طرزی چومن از خواب عدم نیم غنودم بیدل بدر معبد او گفت بلرزی چون شمع ز سر تا قدم احرام سجودم بیدرد کش بیدل در شام گله از بس بیاد پرواز خویش عالیم تصویر عکس آبهای خیالیم با آب زهر لوح سپهرم نوشته اند همچون هلال مصرع ممتاز عالیم از بس بموزدان قوافی الفتم دلچسپ تر بطبع ز مضمون عالیم تمهید زنگ صافی آئینه جوهر است نقصان سود من شد صانعکمالیم داغم سان اخگر سوزنده تند خوست چون شعله گشت تا پر آتش نهالیم کو شوق تا که همچو شرر برفشان شوم در سنگ آخرمیده ز افسرده بالیم تنگی کند بدیده من وسعت مکان مژگان شور وحشت چشم غزالیم در صید گاه بشه خونخوار روزگار بیکار و هم کار تر از شیر قالیم ترشد بآبروجه کهرکام خشک من با شرم قعر ز و بلب بی سوالیم تسکین سرشک چشم و دل پر زخونام چیده ست جام و شیشه بکرد حوالیم برگشت عاقبت ز تمنای یاد یار آمد بکار این دل از خویش خالیم چون ابله استانه من تخم حاضری نشود نمای من بود از پایمالیم همچون هلال سلخ مپرس از ثبات من از اسمان فکنده برون کهنه سالیم غزل