Page 464

شده گوشم خلاص از رو برو چنگ گوشمالیها چو چنگ هر چند پشت مالهای نرم در خم کردم بروی صفحه دل نقش تصویر جهانی را بمان خانه نقاش بامرگان رقم کردم پریشانند غمو دنیای دون طرزی ندیم حشم و ابس ندامت باده هم کردم از طبع خود در شام مکته از بس ز طبع سرد عزیزان فسرده ام و امانده تر کجانب درگ خون مرده ام تمثال نقش صورت امینه خیرت از بیخودی بکوی تو من راه برده ام من قطع راه عشق بتجرید کرده ام چون کبک سنگریزه درین راه خورده ام فریاد من چوند که بصدا بود در دل ز بس گلوی نفس را فشرده ام با دوستی و الفت دنیای دون مزاج از دل چو موی سبیلت هند و سترده ام ز آشفتگی همیشه پریشانی میکشم تا دل بچین کاکل مشکین سپرده ام در سوئی صید بس ز کمین خارج گشتند از جای تیر چو کمان سر خورده ام بر روی من جو آب روان اشک میدود تا من بچشم دامن مژگان نسرده ام در پیش روی حضرت الفت بپوش شرم مردم از اینکه از چه رو روت نمرده ام طوزی ازین اساس بزرگی که کر و فر جز پستی بکوی که با خود چه برده ام بر طبق بیدل در شام کشته من سایه تمثال تو در عین شهودم چندانکه ز خود کاسته ام بر تو فزودم جائیکه توئی از من و ما یم چه نماید در بود وجود تو همان بود نبودم ز نقش دوئی وحدت او بود مصی از عکس خود این آئینه را تیره نمودم جز صورت حیرت بدلم هیچ نماندست ز آئینه تمثال دوئی بیکر زدودم شاید که بیک شک کنم جذب نگاهت از درد تو گر سرخ و گهی زرد کبودم گویا شب من بود مگر صبح قیامت بیدار نشد چشم سحر هر چه غنودم