Page 462

چون گشته مر کانِ سیه چشمی آهو در کوشش من همت با مرد فقیر است پاک ست ز تصویر رخ غیر دل من پیوسته عروجی و نزولی زده ام پا در چله کشی بدست تر از تیر برایم نگذشت ز ترکش نه نشانم نرسیدم چون نقش قدم زان بمقامی نرسیدم تا نقش تو بر صفحهٔ اندیشه کشیدم تا حبله صفت در بهنجو تو خمیدم طرزی چو کمان کرچه از ضعف خمیدم از طبع خود در شام شرف کشه میگونه زبم توار شرم خجالت ازم داغ تو کراپورنهم مسیح روشن میکند پیش مستان باز تخم میگنم ظاهر جو موج زرو اینجای موج آبروی اصل پاک من صید شیرین زبانی چون صدا سیم برید زغوّاص سعی ما در کوشش مطلب بخیر ناب مانی بدست آید در ین دولاب چرخ مایه سودای رسوایی ست نفع سود ما کوش دل در بزم عشاق این چنین بی پرده مژده زود آمد نمایش بصدا کید و کوش طرزی حسن در و عشق او باز خرد در عرق پوش که دارد سر با پیکرم کو بیا کرد نمک دارد کف خاکسترم نقش جام جم بود سرمشق خط ساغرم بر بها گوش نهان غلطیده پهلو گو ہرم نی کر صد جا کره بند د بپای شکرم بحر صید مدعا چون سیر بی پر میپرم روز و شب چون آسیا برگرد خود گرد دسرم دست شستم پرده ناموس عصمت میدرم راست پیری را بهنک مخالف کی کرم کرزبانی کفت قاصد لیک ناید باورم کر بدست آید بنقد جان روانش میتخرم از طبع خود در شام شرف کشه چنان ذوق تماشای رخش برده است از کارم برد بی صافی مطلق نفس کر دیده زنگارم ہر محفل که بر خیزد صدای صوت گیتارم که چون آئینه شخص عکس نتوان کرد بیدارم میان با و مقصد این تن خاکی ست دیوارم دل حاسد شود پرشور از شعر نگار ارم