Page 452

هزار قه برین مادر برصنع بچون که بیرون برآورد چون گل از گل بقربان آن قاتلم کزنگاهی بمیراند سیلاب از خون بسل زبس دل زلف گره گیر گشت بلی بسته ای یار عیار پر دل سیه بختی ما بزلف تو ماند دلی ما جدا او بگردن حمائل میان من چشم او صلح نبود که طرزی تسل است چشم تو قاتل از طبع خود در کابل گفته شد زتاب گرمی یاد نگاه چشم خیال چمد زعازض او چون سپند دانه خال زحیرت لب لعل سخن طراز کسی بیان شمع سز اول شد زبان سوال زبس که گرمی نویش طپیده ام بر مین دلم چو شعله برآتش زند ز شوغ بال ز بهر صید خیال قد چو شمشادش ز ریشه دام مدوش افگند بباغ نهال ز بهر وصل لب غنچه ات چو بلبل است زمصحف دوق گل همیشه بکیت و فال بود نمود وجودم چو آن دهن موهوم زبسکه مشق ذهانت کمدم بطی خیال دلم که غنچه حرسش مباحث دارد رسانده بوی ترا ناشمیم باد شمال بوصف آن دهن جان طلب رسید بآخر کسی نکرد چومن عمر صرف امر محال خیال قد نو بسینه ام نوید لام هوای زلف تو بر دل نوشت صورث دال نبات خط و لبش خضر چشمه حیوان دهان عارض او غنچه ست و آب زلال چو شد که دیده طرزی چو چشمه ریزد خون که هست کام و لبش تشنگر زجام سفال از طبع خود در کابل گفته خم از مویه می آیدم چو موی خیال زناله جسم ضعیفم بود بصورت نال نپیر مرغ درون حجاب کوه دلم زبیم تیغ و وا بر دی او خمیده یال زغره زهری عشاق حسن جلوه کند بپای سرو بود طوق قمریان خلخال