Page 451

۴۲۶ بگوش بلبل نتوانم شنوم سخن این صدا نرسد ترالاب فانسخواری چو غنچه جفای کل سخنان طرز بد یوانک زبان قلم ز هجوم حیرت نال کشم رخ چو بانمای کل در شام | این غزل را در اربعین خلوت رمضان مسرح اخر مقطع دیر | شیرین کلو | | خواب کشته باقی به بیداری | | چوبوی غنچه ام از بسکه دل ربوده کل بسان رنگ برینم ز دست سوده کل وجود ظاهرم آئینه دار مظهر اوست بهار جلوه بود صورت نموده کل چمن بگوشه دستار می نهد کل را زود دمان بهار است اصل و ده کل به برک و باره ثمر مازگان نه پردازد متاع رنگ بود بوده و نموده کل حساب خوبی گلشن هزار شد صبا چو صفحه غنچه خندونده ست افزوده کل بهار زندگی کل بخواب نگذشت کشم نداست ازین طالع غنوده کل زبسکه خاطر بخت بغنچه تنگی کرد بدوش رنگ از اب کشوده کل بصنع دستر چمن باغبان به بی ناز چو بوجساور و و فرمین دمده کل به پیش روی جوانان باغ در گلشن صبا ور ید کر یبان ناکشوده کل خمیر مایه حسن بستان بود طرزی زاب رنگ بهار در خاک توده کل جواب کمال خجند در کابل کشمه بچین دورلفش مرو ایدل ای دل که چاهیست بس صعب را پست مشکل زقدت اگر صد بلا بر سر آید نگویم چیزی زبالاست نازل برفتی و تنها مرا باز ماندی برد خوار کردی که بی مانی ای دل بآه جکر خستگان میل دارد که سرو چمانت با باد مائل تو مشمار خوار این دل زار ما را که هست از دو عالم همین یکدل حاصل بزلفش دلا در مرو بر حذر باش که این راه را کس ندیده ست منزل هزار