Page 45

بنه بکف پیاله باده بین نوا لبها ز مستی نور و سالها بیا و میکدا را ز جور لاله رویان عشق سنگ بغربا سرشکمها چو جویبار روان کوه قطارا به تیغهای غمزه ها به تیرهای مژه ها بطعنها بطنزها نموده دل فکارا کمان باز کرده زه برابر دان ذو کره بز لغمان چون زره نموده دل شکارا بنه کوس همرها باین ترانه شعرا نموده طرزی بحرها بوصف کلمذارا جواب صائب از بسکه تازه گشته بویت دماغها گردد چو لاله داغ دل از سیر باغها در جستجوی روی تو بر هر کنار جو دیوانه وار لاله فرو زد چراغها از شوق انکه تا بلب او نهد لبی خمیازه ساز گشته ز حسرت ایاغها مانند غنچه انجه با گشته در چمن از بس دویده اند ببویت سراغها دایم چو موج بسته دام کشاکشم سرگشته ات بخواب نبیند فراغها دل سوز تر ز داغ ندیدیم هیچکس سوزد که بر شهید تو غیر از چراغها لعل سخن طراز که خندید زانکه باز کان نمک شده لب خاموش داغها طرزی بیاد لعل می آلود او مدام از جای باده خون بچکد از ایاغها من طبعه زبس دویده ام اندرسراغ ابلهها بنقش پای گرفتم سراغ ابلهها میان قطره شبنم که بر کلاب افتد چنان بروی تو زیبا ست داغ ابلهها زرشک انکه لبت را پیاله میبوسد ز خون شده است لبالب ایاغ ابلهها بپای رهروانت بسکه خار محنت نمانده قطره آبی بباغ ابلهها خیال سیر کوی او بسر دارد چنین بخویش کبا لد دماغ ابلهها چو غنچه پای بدامن کشید ه میر کنم زبس براه شکستم ایاغ ابلهها بکوی یار