Page 44

زندچون موج باد بجرحسن جلوه آرایش تهی کر سوسن کرد و چون حباب از شوق آموش زدر و حسرت یا د دم شمشیر بیدادش دلم چون مرغ بسمل میزند در موج خون پا عرق بر روی شرمم پرده پوشی کند طراز بوقت مرگ خاکستر به بندد چشم اخگرها جواب صائب بسکه از شوق تو شد آتش نفس نخجیرها گشت چون نال سمند شبنم شمشیرها بسکه خوردم بر جگر پیکان بیداد ترا بر لبم اید فغان من ناله زنجیرها باک نبود کر مرا بستند این بد طینتان لایق نخجیر باشد دست و پای شیرها گلشن را زرحمت بی شرح خواندن شگفت آیت حسن ترا زان خط کند تفسیرها بسکه در کنج غمت آه دمادم میکشم بر سحر بستم نفس از ناله شبگیرها از سر تعمیرم ای معمار عشرت در گذر خانه ام را میکند سیلاب غم تعمیرها کاتب قدرت بنوک خامه اعجاز صنع آیت حسن ترا از خط کند تفسیرها بسکه پیکان خدنگت در نشیمن افتادست میکند چون نغز ترت را بجان نخجیرها پیش چین تیغ ابروی ستماب کجت همچو جو هر آب خود میخور د شمشیرها چند در تدبیر خود با عقل داری گفتگو کی کند تدبیر طرزی چاره تقدیرها جواب قاآنی بخط کعداره نشسته زلف تاره زده است حلقه مارها بروی سبزه زاره دو طره شرنده کشاده چون کمندها به بسته دل به بندها نه یک نه صد هزارها شگفته گل بباغها نه باغها که را غها زلاله پر چراغها بمقدم بهارها بطرفهای گلستان بغنچهای سبلان بجایهای صوفیان نشانده کف چناره بروی لاله ژالها چو باده در پیالها هزار کرم نالها بطرف مرغزاره نگار می پرستها بپالها بدستها ربوده دل زمتها بچشم پر خمارها