Page 441

۴۳۶ هرگز هوای لاله و گل نیست در سرش تا صحن باغ سبزه‌طرازست پر ز داغ از طبع خود در هرات گفته عشقت زبسکه بر دل و داغ بر سر داغ دارم بسینه تپش همچنان لاله احمر داغ از درد ناتوانی بستر دل ضعیفم دارد ز زخم بالین گسترده بستر داغ در بزم اهل الفت جامم بسان لاله‌ام چون شمع تا گرفتم در دست ساغر داغ از شعله طوق دارم زانگر کلاه د افسر دزدیده‌ام ز خود ناز پر جبر داغ در بحر درد عشقت طوفانی غم کرد تا زورق دل من افکند لنگر داغ کی عکس شخص شادی دیگر نمایدم رخ آئینه دلم را بنمود جوهر داغ از چشم زخم سوزان چاک سینه مرکز سوزم سپند حسرت بر روی مجمر داغ جواب صائب در کابل گفته هرچند که گل زیب بهار است درین باغ بالین سر غنچه ز خار است درین باغ هر رنگ بروی رگ گل دام بهد شست است طاؤس چمن دام شکار است درین باغ سرمحله آغشت ذلان سنبل پر تاب هم نسبت زلف کج یار است درین باغ از خلق کناری کن و بنشین بکناری گر کوشه دلی کوشه کنار است درین باغ گل گوش بحرفت ننهد بلبل فریاد هیچون من و تو ناله هزار است درین باغ از خون شهیدان رخ گل گشته نگارین هر برک حنا لوح مزار است درین باغ در نیستی ما اثر هستی یار است سرجوش خزان سیر بهار است درین باغ از درد سر گل شده کافور چو صندل سستی نگی رنج خمار است درین باغ طرازی چمنستان جهان رنگ فروکش است هر خنده گل زنگ بهار است درین باغ در روش بیدل در کابل گفته تا برافروخت رخت شمع بپهلوی چراغ هرعرق پاره اخگر شده بر روی چراغ گردید