Page 43

ره نبردم بر در دیر محبت ای صنم ما بستم از خم زلفت بخود زنار را در گلستانی که طرزی بلبل دستان زند رونق از گل میبرد خار سر دیوار را پیرو شیر علی گر نسیم لغزش آرد باد در گلزارها تاب سنبل میدهد خار سر دیوارها هر کجا یاد جمالت جلوه آرائی کند هیچ میطلبد در خون گل گلزارها ماه من روزی اگر از رخ براندازی نقاب میخرد خورشید حسن سایه در دیوارها در گلستان وصالش کرمژه بر هم زنم سیل در دیده ام مژگان بساحل خارها جلوۀ یارم غرض از کعبه و بتخانه است ورنه خیز از رشته بود کعبه و زنارها تار هستی را نفس از بسکه پیچ و تاب داد شد گره در رشته مطلب بجای تارها خاک شد آئینه از یر غبار انفعال از جمال او صفا دارد رخ دیوارها غیب نو میدی نخیزد ناله از قانون ما ساز امید مرا از یاس باشد تارها دامن خورشید کوشی یک چمن بزار گل است میبرد از بستن شرمش رنگ از رخسارها در گلستانی که دم از لعل خاموش زنم غنچه را درس خموشی میدهد منقارها گر زسامان گذری طرزی سلامت نعمت است غنچه را سر میبرد برباد از دستارها جواب ناصر علی سینه ما شومی بیکر بآتش زند پرها شود چون حلقه چشم غزالان در هجوم ما گر آئینه حسن غمزه کش در نظر دارد که مژگان پر بزا دست در آئینه جوهرها ز بس در نامه کردم وصف آن دست نگاری زرنگینی بر طائوس شد بال کبوترها اگر کیفیت حسنش شبی مستان بیاد آرد بسان می بجوش آید ز مستی مغز در سرها اگر عکس لب میگون او بر روی بحر افتد بجای آب خون گردد گره در چشم گوهرها ز بس وصف لعل سخنگویش رقم کردم چو تار چنگ در فریاد آمد خط مسطرها زخم چون