Page 420

درخت بد تقوی که پروردی بباغ دل به آب زیبا طرازی کن از بیخ و بنایش من طبعه بکو حیرانم بکن دلبر قلاش خویش صورتم آئینه شد در خانه نقاش خویش کوری باطن مرا از نور حق محجوب کرد همچو خورشیدم نهان بربر خفاش خویش تابینم نقش وی صورت تصویر غیر میشوم پنهان بپشت خانه نقاش خویش بر نفس پوشن لباس استراحت میدهم از جنون گردیده ام بیخود نبپاش خویش از تصور های دل در ناله در دکرم میخورم تریاک غم از دانه خشخاش خویش راه نعمت بستم بر خود ز کافر نعمتی است خود بروی خاک پشتم کاسها و آش خویش میل ابوابعاش کردن دملع و جنگ کربست صلح اگر با باز نخواه باشن و پرخاش خویش میکه از خورشید شست چشم عقبتم تیره شد میکنم در شام غم پروا ببا خفاش خویش چون کنم شرح لطافت های مضمون رابیان از لب معشوق می بخشم نبوناباش خویش طرازی موج بحر گردد شعله آتش فشان از دمن بیرون کنم گره آه شباش خویش من اشعاره خدارا ای صبا گردم بهر سوی گلستانش که مسکین ترز دست تک باشد بودامانش کن چون سرسبز با مرغان شوخش آشنا کردیم که من خود چون کند دارم وطن در غنچه پنهانش خدارا ای هوس مگذر ز نقش صورت او را زتمثالم برنجان خاطر انگیز سامانش بان کا کل بگو احوال ما سود افزا جان را مبادا غصه گردد خاطر زلف پریشانش نداده در رسم نتوان نظر بر روی او کردن که پای فکر لغزد چون نگه برروی تابانش پرمیدان که بخرامدت چابک سوار من دلم چون کوی غلطه در خم زلف چگانش بکوشش رخ بر قلب صمانم اینچنین گوید که محمودم شود یارب از خاص سلطانس بآه سرد و اشک گرم یعقوب خلیل خود معزز چون عزیز مصر کن پیش عزیزانش