Page 413

۳۹۹ بسکه آب سخن از جوی زبان میریزم مجلس ما چوگهر عالم آبست امروز باش چون حشمت تو گش که طرزی سخن در سوالات عزیزان بجوابست امروز در جواب مسائب بفرمایش محمد خانصاحب به پیش پای غم ای عیش از دلم برخیز ترا بمرگ الم میدهم قسم برخیز نه مرد بحر فنائى ولى حریف بقا گره مزن چو حباب از ره عدم برخیز عیار مرد ز غم سکه میزند بر زر ندیم در دلی از راه ندم بر خیز چو جام تا که برندت ببزم هر دوست بنوش زهر زاندوه بیش و کم برخیز بنام خویش اگر طبل عیش میکوبی میان شکر اندوه چون علم برخیز گنج سکندر از دست لطف پرریحان بگیر ساغر عیش و زملک جم برخیز میان اهل زبان تا علم شوی چو سخن به پیش معنی برجسته چون قلم برخیز چو قلب اهل صفا تا زدت برآید صاف چوسکه در ره محتاج از درم برخیز چو داغ با دل پر درد سر بسر بنشین چو آه از لب اندوه و سب دم برخیز مباش در پی مدح و ذم بخیل و سخی چو طبع اهل مروّت ز مدح و ذم برخیز بود که در پی اهل صفارسی چون کرد ببان طرزی افغان بی کرم برخیز ردیف سین مهمله بر روش شیخ سعدی علیه الرحمه در قندهار گفته دل در برم ز فرقت روی تو ہر نفس صد چاک میکند جگر از ناله چون جرس بیلو فری شو د لب لعلت زماز کی گر بر لب تو سایه فتدار پر مگس حبس نفس حبان کنم اندر طلسم جسم با دمباکسی نتوان کرد در قفس بهر نثار مقدم خیل خیال تو جز نقد جان هیچ نداریم دسترس خالد برین نظر گلستان عارضت بیقدر تر بدیده نماید ز خار و خس برون