Page 401

۳۸۶ بذوق بزم گلستان و دیدن گلشن دود شکوفه و کل مست در رکاب بهار زروی غنچه چوشبنم کلاب می ریزد بجوی رگ رک کل خطه شتاب بهار شور ناله بلبل نکر د مژگان باز زبسکه غنچه بود سر گران خواب بهار چوکل به شوق رصد جای میدرد دامن بکو شش غنچه چو آرد صبا خطاب بهار ز شور می نه آغوش خود د و بیرون زبسکه شاهد کل میخورد شراب بهار مگر صبا نی تعمید قصر کلزار است که جو صحن جمن میکشد طناب بهار بکوش طرزی افغان بناله بلبل کش بروی اتش کل کشته ام کباب بهار جواب صائب در کابل گفته خیال بادۀ بی تو کر کند و سوی کلزار تموج عرق کل کند سرا ز دیوار بارزوی تو ای کلعذا رغنچه دهن نکه بدیدۀ خفاش از ان بصورت خار چو و صف لعل سخنکوی تراکنم بچمن زبان غنچه فغانه ها کند جو موسیقار رسید فصل کل و وقت باده ملعی است چه انتظار دهی ساقیا بیا د بیار زمان عیش و نشاط است موسم شادی هوای باغ و شمیم کل و نسیم بهار چو عندلیب بوصف رخامه طرزی بسان غنچه برا ز خون دل کند منقار برید و شس بیدل در قند ها ر گفته ز من چونا م ونشان من چه سراغ پرسی وچه خبر که برون زده سر هستیم ز بهار بیخودی ثمر تو درین چمن بهوای بر چه تنی چوریشه میکشد که درین بهار خزان اثر نه نهال ماند و نی ثمر چو حباب تا یکی از نفس بسرت نهی کله هوس بچه روی بشکنی این قفس که برون کشی ز سپهر سر مبری علاوه ز همتت بتلاش کو شش پایه که مدام تشنه لبی کشد ز محیط کام و لب کر بخم سما ز یش می پرسی که پیکش نیرس که بسوزن مژه کن رفو دل پاره پاره تا دکر نزدیم ساغر امتحان زنگاه دیده در فشکان بمن و بعظم آن با آن چه فسونی که نزد سحر چو یکتی