Page 400

انقدر بیداد مش داد در بیداد داد مدتی سنگی که دانه جوی در خون طپید بسکه اسیر فغان شد مرغ بیداد غم میدید همراه دل مرد من از فریاد یاد برد از چرخنه می دور گردون دانه دل خانه پیر مغان یا رب مدام اباد باد حال چون به گوشه چشمین میدیم عقل گفت کلک قدرت خوش نوشته بر سر این صواد باد خاطر ازادگان در بند دان دانه است فارغ از قید جهان شد هر کسی ازاد زاد بزم دو شن را ندانم ساز عشرت یاکمی تاحال او ز دم شد خاطر نا شاد شاد طرزی هر کس شعر من بشنید از انصاف گفت در سخن این لطف اور افیض استعداد داد ردیف الذال دیوان طرزی صاحب طبع عزیز ای در مذاق جان سخنت چون شکر لذیذ در قند مصر لعل لبت بیشتر لذیذ هرگز نزاد مادر گیتی هزار سال در لطف و دلبری چو تو زیبا پسر لذیذ گویا بجای شیر شکر خورده که هست هر عضو تو ز عضو دگر بیشتر لذیذ زاب نبات نخل قدش دیده پرورش همچون رطب از ان بودش بار و بر لذیذ کس ندیده سرو میوه شیرین براورد جز سرو قامت تو که دارد ثمر لذیذ شیرین ز می نا هر چه بخاطر رسیده است چون می که جود تو با تا به لذیذ طرزی نمود در زمان وصف ان لبان گردیده زان سبب سخنش چون شکر لذیذ ردیف الراء مجمله دیوان طرزی صاحب گشوده غنچه با د صبا کتاب بهار بعالمان چمن میکند حساب بهار ببیم سوختن نرگس جو بید بلرزد که در شکنج بود غنچه از عقاب بهار سؤال مشکل با دبهار حل نشود گرکه گل بگوید دهد جواب بهار عذار شاهد گل اب افتاب ندارد از ان بابر نهانست افتاب بهار