Page 386

مرا پیش او انچنان حیرت آمد که آئینه هم خود دار عبرت آمد ز خون خوردن غنچه دل چه پرسی که این لقمه اش از ازل قسمت آمد بمقبول انسان مطبوع سا[ن؟] رسید های حالی مرا حسرت آمد دلم پیش او قدر خردل ندارد چه عزت بمالی که بی قیمت آمد معانی بکرم که گم دیده چشمش بصد جلوه از پرده عصمت آمد سه روز نوایی که کردی بعزی[؟] که اهل هنر صاحب عزت آمد سحر در شام من از جانب او شمیم نسیم گل عشرت آمد ز ورد و دست یدالله طرزی برویم کشاده در دولت آمد جواب شوکت در دمشق شام کته چو سوز عشق تو در جان دوشه ام آمد بجای باده شرار از دهان شیشه ام آمد بجای برگ دمد صوت[؟] شاخ نالم ز بس خیال تو در تار مار ریشه ام آمد بصوت راست نه اشگال کته ام هنگا[؟] بدوش ناله نی بیرون ز پیشه ام آمد بچوب تکیه کند بیکه خم شود از غم چو سعی زحمت فردا و باد تیشه ام آمد نهال دل ثمر رسد ز خلوت فکر از ان نگاه نهان پای شخص پیشه ام آمد ز بسکه باخته ام رنگ طرزی از غم شوکت صدای بال پری از شکست شیشه ام آمد در دمشق شام کته ز بس یاد لبش سرمست در اندیشه ام آمد صدای پای مستی از شکست شیشه ام آمد ز بس پیچیده مو مو در خیالم یاد مشرکانش بجای آب خون می برون از ریشه ام آمد کوه بیستون تیشه صد چوش نهان بیارم که بوی خون کوهکن از دهان تیشه ام آمد درخت شمع سانم بن[؟] مقامت چه شد پروانه گر در سوختن هم پیشه ام آمد ز فیض عشق او با نا توانبها قوی هستم بجای بانگ نی آواز شیر از بیشه ام آمد