Page 385

بکو در هجر توام از مژه خون می آید مر که یک سیل جدا می فتدا ز اهل نظر شمع را شعله بسا از اثر داغ دل است بکو خون میخورد از دست نگارین دل دل کھی آب شود گاه شرگاه کباب لاله در خواب نکردید رخ خوب ترا کودکان نان بسر راه و در سنگ بدست چرخ چون ذره نماید بنظر طرزی را عوض اشک نال از دیده برون می آید اشک سان تاب خاک کون می آید آه جانسوز من از سوز درون می آید بوی خونی مشامم ز درون می آید چه بلایا که برین قطره خون می آید که بکون شسته رخ از خاک کون می آید دل دیوانه ام از کوی جنون می آید اشک چشمی همه از مردم دون می آید در جواب استاد که این مصرع مشهور دارد کر خیال تو بیرون رود که خواب در آید کلو چو یاد روی توام در دل خراب در آید خیال روی تو از راه چشم جانب دل شد دل فسرده زاهد چه نشه یا بد از ان لب ز شوق زود دهم جان پیش خاک ده او بعارض عرق آلوده چو دیده کشایم دلم چو خانه خورشید میشود ز روشن بمغز صاعقه ام شهد ناب ذایقه بخشد ز پیچ و تاب دل از کشته براف تو گویم بجز دعا چه توان گفت کردید همه دشنام کند چه شرح خم خویشتن پیش تو طرزی درون خانه تاریک آفتاب در آید چو برک کل که بگلشن ز راه آب در آید بچشم شیشه چه پستی که از شراب در آید چکید ام اگر از ناز بر شتاب در آید بچشم شیشه اشکم از ان گلاب در آید بدیده عارض ماهت چو بنجگاب در آید براه کوشم کر از لبت جواب در آید ز بیقراری حالم پیچ و تاب در آید بجز نیاز چه آرم چو در عتاب در آید فشانه شرم و حشمت کجاب در آید از بس