Page 384

ز شور خامشی شد خنده گل ناله قمری نوای عندلیبان ان گلشن بر نمی اید بچشم دل مگر گیر جلوه دیدار میجویی که با رنگ تماشا چشم روشن بر نمی اید گرفتار من و مائی و از وحدت سخن کوئی خیال نقش کن با شیرین با من بر نمی اید مرو در برگ برگ گل چورنگ از غنچه بیستون ازان با باد بوی گل دشن بر نمی اید ناقص ار کسی صحبت عذاب روح میگردد صدا جز آب افکندن بر روغن بر نمی اید شد افلاک طرزی مانع نظاره صائب حجاب چشم ما دلهای روشن بر نمی اید بر دوش بیدل در کراچی گفته ازان بها ز نزاکت دل از سخن گوید چو عندلیب بخون غلطه و چمن گوید میان عاشق و معشوق جان نمیگنجد گرارسد که بلب حرف پیرهن گوید رموز والی اداب نازک افتاده است مگر نگه بزبان آید و سخن گوید سپاس شبنم گل از خجالت آب شود بهار کز ز گل و غنچه و سمن گوید زتاب اتشر داغ ضمیر فصل داغ مجو کتاب شمع بر رمز سوختن گوید دوئی می پرده قانون ساز و حصر نیست نری م می تو صوت ما و من گوید رسوم واسم مهم است در بزم فضیل بکعبه شیخ و بتخانه برهمن گوید بطرز الفت اضداد استقامت هست شکست شیشه می راز انجمن گوید کمی ز قطره بحر محیط زده پهلو سنگ مزن کم آید کسی که من گوید بفکر مفرد قانت نمی نماید هیچ مگر بلب تو بحرف آید و سخن گوید بزم اهل صفا کم ترک زراهد گوی بیش جان چه ضرورت که سخن من گوید کسی بخصه درود گلم نمیفهمد مگر نبض دلم را ز خون شدن گوید ز بسکه محورخ مارگشته ام طرزی رسد بمعنی او هر کسی ز من گوید جواب واقف در کابل گفته