Page 364

از نوک خنجر مژه سر به رنگ نو پرسیزه زهم من چو لب سر بردان شود دارم سر و در پرقمری شود بنان در گلشنی که قد تو سر و روان شود هرگز نمی رود بهدف ناوک مراد مقصد اگر به پشت کمانم نشان شود از شرم شمع سر بگریبان شود فرو در بزم داغ سینه من گرهیان شود طرزئی سیر گر ببلندی سد درست پست است گر دگر همه با آسمان شود از طبع خود در کرانچی گفته هر که بی رول خود غنچه خوش بو شود کز بند خویش را آئینه دار رو شود اندک گلی که برآید ریشه اندیشه از لطافت نمک گردد مگذر در نا بو شود شوخی اظهار ما در من حجاب ما حدتست دل اگر از صورت خود چشم پوشند ژ شود در محیط آبر و هرکس گره بر خود خورد چون گهر غزلت نشین یک خم زانو شود از صفای چشمه سار مخزنی پروای دل هر که یکر از ویکو د آب روان جو شود هر که در نشو و نمای خود گذشت از سعی غیر در گلستان پیش گلها لاله خودرو شود با د آن موی میانم کز بخاطر مگذر و ناتوانیهای ضعیفم مو بچشم مو شود از نگار بسته زنگ کشش چشم کسی گرد هم مو تباهی دیده آهو شود هر که با طلاق تواضع از خمیدن جفت شد بر سر چشم سان طاق خم ابرو شود طبع طرزی از بهار اندیشه بیدل شگفت عندلیب از صحبت کل مبل خوشگو شود جواب کلیم در کابل گفته خیال روی تو کر تو بهار دیده شود بخشم هر مژه شاخ کل بچیده شود بچهره تو ز شوخی نگاه خواهد کرد کسی که آئینه سان دیده اش در یده شود شهیدی که شهیدان کل بخون غلطد خوشا سری که شمشیر تو بریده شود چو کل بچاک گریان در شهیدانت دلی که از دم تیغت بخون طپیده شود