Page 363

۳۴۸ دیدار حسن ساده رخان مفت چشم اوست هر دیده که آئینه سان عجب شود گردیده بسی رخ تو بگلزار وا کنم در دیده هر نگاه مرا بشتر شود شاید که ره بمنزل مقصود دل برم گر پر میفروش مرا راهبر شود طرزی براه آن در یکتا اگر رود در قشرهایی المیات گهر شود جواب کلیم در کابل گفته شد گر سواد دیده از عکس رخت گلگون شود چون کف رنگین گل پای نگه پر خون شود شبنمی در غنچه از شرم پنهان میشود چون ببرم پیرسنان بلب بکون شود گر خرامد سوی گلشن آن بت گلگویان لاله از جوش خجالت سرنگون بن شود از لب قمری بجای ناله اید سر فرا هر سخن برجسته گوید طبع چون موزون شود کوهکن تا جا نیفید یک بیابانیت دور تیشه فرهاد کی چون ناخن مجنون شود بسکه میلرزد دلم چون ذره بران روی کلان گریه می آید مرا گر سایه او پر خون شود دل بچین زلف او افتاد دستم برو رفت در دام بلا یا رب ندانم چون شود از زبان شانه میلرزد دلم بر زلف او کو بچنگ شیر و افتاد است در یجن شود بد گهر از صحبت نیکان نگردد صاف دل خم بکار دشمنم از فکر افلاطون شود گشتی طرزی ز خواب نازسر بالا نکرد گرچه هر شب ناله ام دلکوب چرخ دون شود جواب کلیم در کابل گفته هر کس که خم زبار غمت چون کمان شود شاید که پیش تیر خدنگت نشان شود وز دو ست آن سمن تک بی نشان زان هرزمان ز دیده مردم نهان شود با تیغ روبرو سخن دل بیان کند پیکان زمان زخم مرا کرز بان شود از خوردن شراب نرگس سر کی جین هر کس زبانعولب تو سرگران شود تا بوسه بر لب تو شیر تو دهد از شوق زخم سینه من یکدیگان شود از نوک