Page 359

نه چو آیینه بهمین دیده ام حیران نمیشد طبیعہ ہم کل شبنم نگران میباشد کرجوانی طلبی دور ز میخانہ مرو پیر این خانه بانفیض جوان میباشد چشم خونین جگران اشک از ان میریزد باغ را تازکی از آب روان میباشد صورت خنده شیرین لب خاموشش پستہ چو نچه یست که در لفظ همان میباشد بمجر و بر کرد مسخر بسخن اہل زمان عالمی زیر دم تیغ زبان میباشد طرزی از کریه مشو دست که صائب کوید دیده زنده دلان اشک فشان میباشد جواب صائب در کابل گفته مرو ایدل بی زلفش که او گمراه میباشد در ین راه از سخندان پیشی دو میباشد اگر مقصود میخواهی ره افتاد کی گزین کہ مهر جا راحت منزل بجیب او میباشد از ان در پیش او هر اسر جان هلاک میسازم که بادی صحبت اوصل کنان ماه میباشد از ان دیوانه ام در حلقه زنجیر می رقصد که مکتب بر طفل شوخ بازیگاه میباشد مدار در پرده بالا یک سر سود و جوشش بچشم ما از ان خال لبش دلخواه میباشد بعین بیخودی چشمش ززخم دل شد غافل که این بیدا ر دل در کار خود آگاه میباشد سخن فریاد میکرد در تنور سینه ام بر لب دهان شمع را در خنده کردن آه میباشد کسی گر سر گذشت حاجت نباشد با کلا او عروج جاه از جودر دستکاران چاه میباشد ز زلفش گرچه دارم رشته عمر ابد طرزی چوروز وصل شام من کوتاه میباشد جواب صائب در کابل گفته ز چالاکی و چستی جوهر دولت نمیباشد بہر کاری که باشی زود کن فرصت نمیباشد صدف در کوش ماهی این سخن آسنه میگوید بعشر تخانه دنیا به از عزلت نمیباشد بہر جمعی که برخوردم همین حرفم بگوش آمد بیماران سخندان بہت از صحبت نمیباشد ز خدمت سرکش گردتبه آزادگان خوا چه سرداری مخدومی که در خدمت نمیبام دلبری