Page 358

۲۴۳ چشمهای برق تیغ بیداد جگر دوزش بر زخم سینه ایم مرهم کافور میباشد نباشد باک از سیل حوادث پاک طینتانرا بروی آب در صرم چون کند معبور میباشد برو از اهل دل کسب دل آگاهی کن ای غافل دل بمیعرفت چون دیده بی نور میباشد براحت یکدمی قدر است نتوانم کنم طرزی که دوشم زیر بار زندگی مزدور میباشد از طبع خود در کابل گفته در ان گلشن که یارم بالب خاموش میباشد چو گل در پیش او بس عند لیبان بکش میباشد لب دارم چو ساغر پیش مستان شیشه جامش چو خم از جوش مستی گرچه دل در جوش میباشد بدور خط مروسوی زنخدانش ای غافل سر این چاه بهر صید دل خس پوش میباشد لب خندان عشرت گریه غم در قفا دارد جهان جان خانه زنبور نیش و نوش میباشد ز بس حسرت کمین آن بر دوشم حبیرا چو ماء کوثر ایا یم همه آغوش میباشد جهان ادبار نقم پیش مینا آریتی که در میخانه ام مار سیه بر دوش میباشد بجای درس بازی میدهد تعلیم طفلانرا در ان مکتب که قبله آن طفل بازی گوش میباشد لسان غنچه را کن از دل خاموش میگوید که از هر رخنه دیوار چمن را گوش میباشد مرا از نارسائی گفت طرزی خامشی تا که بر حرفت بسان در مرا در گوش میباشد جواب صائب در کابل گفته ز ریزش اشک کی از هر دو دلان میباشد چشمی نما زنده بود آب روان میباشد جلوه شوخی دلدار با غیار مکوی بهتر ان راز که در سینه نهان میباشد زدم سرد نخود تاب خور طبع لطیف بر رخ آب دم باد گران میباشد خاطر صافدلان زود مکدر گردد گرد بر دیده ائینه گران میباشد از پی رزق مکن سعی که بیچون مریم روزی جای نشینان بان میباشد صحبت کج نفسان باعث دوری نصحیت پر او ار کی تیر کمان میباشد