Page 357

۳۴۲ ز بیداد تو دل از بسکه درد اندود میباشد نفس در سینه چون تیغ بزهر آلود میباشد ز دود خط او شد روز روشن تار در چشمم بلی تاریک باشد خانه چون پردود میباشد چو بسمل در میان خاک و خون از شوق میرقصم بکشتن تیر غنجش بسکه دل خشنود میباشد بصحرای طلب از بسکه مقصد طایر افتادست دل هر مور این کعبه مقصود میباشد مکش دست از سخاوت سر فر از گر همتی داری زبر دست دستی هر که صاحب جود میباشد بشهرستان غم از نقد سودایم چه میپرسی که انجا مایه نقصان بنفع سود میباشد زکوی آن پری گر قاصد چابک سوار من پس از عمری رسد در دیده من زود میباشد غلامی محمّد سرفرازی میدهد ما را کسی کو شد غلامش عاقبت محمود میباشد مکلش بقد و بالای آن سرو قبا پوشم بچشمم دانه ها چون نیزه هر آلود میباشد نفس چو دود می آید برون از سینه تنگم بهر جا بیقند آتش با خرمن دود میباشد بد و خط رزم چشم او ایمن مشو طرزی حذر باید ز زنبوری که کرد آلود میباشد ردیف دال در کامل گفته رخش در پرده از بی پردگی مستور میباشد با و نزدیکتر شد هر که از خود دور میباشد گر یام لب میگونش آوردم ز دل بر لب که بر می هر لب تبخاله چون انگور میباشد مکن منع گدایان ما که مالت در امان باشد که هر گنج خر منهاد مانع مور میباشد هزاران نیش دارد در قفا ظالم ز کج طبعی چه شد از شهد شیرین گر لب زنبور میباشد بیزم می پرستان سرکشی از سر بیندازی که انجا جام مو دار از سر مغرور میباشد بجز از حسان یک نخل بیجاصل نمیباشد که نخل دار را بر از سر منصور میباشد ز چشم رحم چشم من بپوشان عارض خود را که از لبهای شیرین تو چشمم شور میباشد بشیاری ره مردن کجاکوتاه میگردد مستی لغزشی باید قیامت دور میباشد به پیش کمان ابرو چشم ران گرم ارزویی که آتش نرم سازد چونکه آن مقدور میباشد بچشم رحم