Page 34

تا که طاق جفت ابروی کجت در جلوه شد کشت از تعظیم هر مو بر تنم محرابها رشته غم درارم در غمت کوتاه شد بسکه در دست غم عشق تو نور دم تابها دل بیاد چشم مستت تلخکام در خون شست جان بیاد طره‌ات افتاده در قلابها تا که برق تیغ قهرت جلوه‌گر در بحر شد میزند بر خاک سر از بیم تو سیلابها طرزی در وصف خیال عارضت میتراو میروم هر چند میپوشم بهمان آبها در حمد باریتعالی ای بیم تو در سنگ نهان کرده شرر را انعام تو در ناله نهاد است اثر را تشریف ساسی تو قبا بهر قدار است پشت کرمت بهر میان ساخت کمر را در بحر کف جود و سخا و کرم تو قیمت نبود بیش ز یک قطره گهر را از مرحمت عام تو پرورده امان باشیرۂ جان شاخ شجر طفل ثمر را قهر تو عیان زهر از دهن مار لطف تو نهان در دل نی کرده شکر را صنع تو بظلمتکده محفل امکان افروخته از نور وضیا شمس و قمر را جز تو که دهد قوت بینائی اشیا با این ضعفی که بود تار نظر را کس محرم اسرار نشد گرچه درین راه خلقتی ز پی وصل تو خون کرده جگر را از نور تو یکذره مگر دیده که هر صبح خورشید در آغوش نهان کرده سحر را یا رب بدل سوخته ما شرری زن زان شعله که بر طور برافروخت شجر را با چشم تر و چاک جگر خامه طرز در قطع ره شوق تو با ساخته سر را در نعت اشرف انبیا محمد مصطفی صلی الله و علیه وآله ای از جمالت آئینه صنع را جلا خاک درت بچشم ملائک چو توتیا سوگند ایزد است بموی و بروی تو در ابتدای سوره والیل و الضحی الحق که بود ذات تو مشتق زنور حق زانرو نبود سایه‌ات ای سایه خدا