Page 335

نخل من با بد بری فخر سایه یاسی ند است شاخ امیدم در بین گلشن محال بید شد سنگ باران از کشه کامی مهوم با شتن یعنی کی سیراب کس از چشمه خورشید شد شد کف افسوس برهم خوردن کان کا از تماشای تو ارکس دیده ام و بید شد کار گر را دوری همکار می آرد بدرد جام را لب بر صدا از دوری تبشید شد هر که بر چشم کمچید دانش راه یافت بیگمان چون خضر طرزی زنده جا وید شد بر طبق بیدل در کابل گفته تا که نقش آن دهن از پیش چشمم دور شد روی عالم تنگ بر من ز چشم مور شد همچو بیمارس که شمی با جام وسافرشکند هر که در میخانه شوق شش مخمور شد هر عبارت بر لبم کان ملاحت میشود از خیال بوسه اش از بس کام سور شد تا که برق تیغ او خند ید برحال د لم چاک زخم من تجلی زار گل طور شد چون حباب از خود تهی شد بحر را در بر کشید با خیالش هر که شد نزدیک او خود شد نعره مستانه رندان زبس دارد صدا کوش گردون کر زیک قف صبوحیشد چرخ دون از جای یک نیکی دو صد بدمیکند گرد و بران ممارک مایه معذور شد بسکه دارد دلخراشی ناوک مژگان او زخم دل آخر ز کنج و کا و او ناسور شد از نگاه چشم مست ساقی بیمار نوش شیشه دل پر زمی چون دانه انگور شد چشمه دل سبره در دور خط خال لبس کن حذر طرزی چوگرد آلوده این سورشد از طبع خود گفته غنچه سان هر کس که در صحن چمن دلگیر شد خنده گل بر دلش برق درم شبگیر شد دل بکوی آن جوان از بس شستن پیر شد راست گویم در خاک کوشی دست دامنگیر شد بسکم از دستت کی جور مدار خاطر گنه ام عاقبت از صحبت مهمحصمان درگیر شد بر دل از هر گوشه از شست تو پیکانی رسیدم چون بکان در زقم تی رزین کو با تیر شد ساخت