Page 323

آمد و رفت نفس مصروف آه و ناله شد جای نی شور دمد ازین نیستان پیدا میکند لذت رقص سپندم بر جگر آتش نشاند اهل همت خیرت از بیم تپش پیدا میکند جنبش بال پری در قاف می بیند عیان هر که در فکر رخش آمد تبش پیدا میکند بازوی فرهاد عشق هر سه در بیستون جویها خونر از نوک تیشه پیدا میکند طبع نازک از سخن صدجای با هم بشکند نازک اسنک پیر شیشه پیدا میکند طرزی چون تبدیل زوال عمر بیداری شود نخل ایمان در غضب ریشه پیدا میکند جواب صائب در کابل گفته هر چه دل و دیده پر از آب میکند بخشم همان قدر سوه تر غرقاب میکند بینایی دل ار بدد چشم کهنه چاک ابروی خود چو طره پر از تاب میکند مینا بمسجدا شیشه زیا آورد و در شوق چون یار غرم جام می ناب میکند از بس بیاد آن در یکتا کر یستم چشم مرا سرشک چو گرداب میکند هر کس که کرد سجده بمطلق دو ابرویت بر قبله پشت خویش چو محراب میکند هر دل که پیش عارض او سجده میکند عرض کنان بدامن مهتاب میکند هنگام دیدن تو از ان گریه میکنم چون آفتاب دیده پر از آب میکند از بیقراری دل بیتاب ما مپرس آئینہ را جمال تو بیتاب میکند آخر در آب دیده طرزی فتر فت سیلاب اشک ہمہ سر غرقاب میکند جواب صائب در کابل گفته جام می با می پرستان این حکایت میکند بچگان در چشم بد مستی کفایت میکند در حضور بزم ساقی نشه پیما بھا پیش رندان زان لب میگون حکایت میکند با دل صد پاره ما نرگس بیمار او گاه نشتر میزند گاهی رعایت میکند جام خالی از صد لب ریز میگردد پیرم پیر مستان از فلک طرزی شکایت میکند بگذر