Page 317

بی رخت در بزم از ان در دیده نا دارم نظر دیدن چشم تو در بزم که مدهوشم کند بسکه از مستی بپای خم بسر غلطیده ام چون سبو باید که رندی در بدوشم کند صبحدم گلپیر هن از خواب بر خیزم چو گل گرشبی آن غنچه لب مستی در آغوشم کند نکته سنجی زانخموشیهاست سد گفتگو سرمه خوردن کی بسان خانه خاموشم کند خامشی کی میتوان پوشید راز سینه ام سرّ آن دانم که پنهان زیر پوشم کند بحر را در زیر پیراهن بپوشاند حباب پرده پوشی کی تواند زیر دوشم کند دل بسان مرد مک از نور بینائی طپید در نظر گر سرمه خال آن بناگوشم کند در دل آگاه من انوار بینائی شود گر مرا از مغز غفلت پنبه در گوشم کند نور برق خنده اش طرزی بهنگام سحر از صفا لبریز چون صبح بناگوشم کند جواب صائب در کابل گفته قدت چو آب سرو چمن را روان کند رخسار چون گلت بتن غنچه جان کند طرز نگاه شوخ تو مژگان سرمه را بر دور چشم مست تو میل زبان کند دل آب چون نکرد دم آن طفل شوخ شنگ نی را چو شعله خوی تو آتش بجان کند صد طعنه بر طراوت برگهای گل زند آن خار و خس که بلبل از و آشیان کند خون جگر چو آب ز دست هوس خورد نان آرزو کسی که از ین گرد خوان کند از بسکه تنگجای فتاد است چشم تو بر دیده هر نگاه تو کار سنان کند افتادگان عشق تو از همت رسا چرخ بلند پست تر از آستان کند خود را بزیر پای هوس خاکمال داد غفلت نه خویش هر که در ین خاکدان کند سبز پوش فوج بهار خیالت چه گلشن است کز خار خشک طرح گل و گلستان کند از شور ناله غم و درد تو همچو نی آه خموش را بلب من فغان کند دزد ره است آن دهن تنگ بی نشان خود را ز مردمان بنظر زان نهان کند