Page 316

بخوان بکرم نازان همعنان کردو چوبرق کوی جانانه کسی گر اشک مرجان گل کند خشکی بخت بدم گر سوی دریا بگذرد بحر را در پیش چشمم خشک چون ساحل کند بر مرادش صد گل مقصود روید بر زمین هر که از آب دو چشم خود زمین را گل کند از ضعیفی گرچه با ما است خون بسمل لیک جا همچون حنا در پنجه قاتل کند در گلستانی که رخسار تو گردد جلوه‌گر خوبی روی گل از شرم باطل کند در میان اهل دل آخر مکمل میشود روز و شب هر کس که از جان خدمت کامل بشنو این دو بیت طرزى محمد صرف او منعمان شہر مانع لب سائل کند جواب صائب در کابل گفته همدمی خواهم که با خود محرم رازم کند در ز خود بیرون روم آهسته آوازم کند خدمت دانشمندان با خویش احسان کردنا روی خود اول به بیند هر که پروازم کند در بیابان غم او کاش صیاد هوس بهر صید دل قفس از چنگ شهبازم کند بر لب من خنده با دار تفکر جامی‌دهد چون گل نشکفته گر باد نفس بازم کند شهر پرواز من از بال عنقا بگذرد گر حصیر شوق تو پر در بال پروازم کند ساده نقش افتاده از بس گر در عالم سود بشکنه رنجم اگر نقاش پردازم کند عقده کار مرا بکشود دندان کسی ناخن لطفش گر از دل گره بازم کند ناله در قانون غم مضراب بر تار می‌زند خامشی شاید که تار نغمه سازم کند ای بهارستان خوبی در چمن چون غنچه لیب یاد رخسار تو پیر هم که گلریزم کند در میان کشتگان طرزی سرافرازی کنم گر کشته تیغ بیدادش سرافرازم کند جواب صائب در کابل گفته من نه آن رندم که شور باده مدهوشم کند یا لب پیمانه می‌حلقه در گوشم کند چون حباب از می پرستی بحر را بر سر کشم گر جوای لعل میگون تو مینوشم کند